Ik ben kwijt

Ik weet niet wat ik voel,

veel en weinig tegelijk

overweldigend & vol,

leeg starend in het duister.

Ik weet niet wat ik denk,

allerlei gedachten op een rij

en toch ook zo inhoudsloos

alsof ik er niet bij kan.

Ik ervaar een staat van ambivalentie;

van alles en niets tegelijk.

Van schijnbare of daadwerkelijke paradoxen,

veel en zo weinig tegelijk in mijn zijn.

Ben ik er wel?

Wanneer ik niet weet wat dat inhoudt in dit moment?

Behalve een huid met wat botten,

het fysieke component.

Ben ik 'ik' wel?

Wanneer ik haar niet conceptueel definiëren kan?

Nu de veelheid tot gelijkheid heeft geleid;

als een stroom aan mensen waarin je het individu niet meer onderscheid;

door de bomen ben ik het bos nu kwijt.

Wat is dan 'ik'?

Als ik nu zelfs in de meest abstracte zin van dit begrip,

even geen connectie vind.

Is dat dan de essentiële kern van het zijn?

Verbondenheid?!

Wat is dan die verbinding,

met het 'zelf' en met elkaar?

een subjectieve perceptuele ervaring?

of iets daadwerkelijk definieerbaar?

Hoe weet ik dan,

of ik verbondenheid heb bereikt;

anders dan en naast de ervaring,

van haar kwijt te zijn geraakt?

Connectie met mijzelf,

is er wanneer ik mij mezelf voel.

Wat dat dan ook moge zijn!?

Altijd onderzoek ik de essentie,

zodat ik verbondenheid hervinden kan, wanneer ik haar ben kwijtgeraakt.

Hervinden door methoden als ritme en bezinning,

als stabiliteit in de menselijke kwetsbaarheid.

Verbinding met de ander,

nooit voor 100% bereikt.

Verschil is er dan om te omarmen,

in het nu zijn we gelijk.

Dus wat voel of ervaar ik dan?

Wanneer het voelen en definiëren van mijzelf overweldigend ongrijpbaar is geworden?

Vast kan ik komen in die gedachte;

nog meer dan ooit, verloren...

Misschien weer niet focussen,

op wie ik 'ben', of op wat mijn 'zijn' bepaalt?

Niet weer verloren gaan in de perceptie,

dat een zekere onvindbare essentie,

mij alleen heeft ingehaald, gedefinieerd, geconstrueerd en opgebouwd?

Terug naar een zingevend,

en opbouwend uitgangspunt;

geen focus meer op het idee,

dat ik het moet doen met hoe de wereld mij definieert.

Daar waar ik in volheid, leeg wordt,

en slachtofferschap van percepties riskeer.

Terug naar niet mijn zelfbeeld,

en waar ik (on)zeker over ben,

maar in plaats daarvan de focus op hoe ik zijn wil!

Hoe wil ik opgeslagen worden in herinnering?

Dan vind ik misschien niet de kern,

en de essentie blijft voor altijd zoek;

maar hoe ik het ook wend of keer;

met dit uitgangsput geef ik praktische handen en voeten.

Ik blijf verzanden in mijzelf,

nadenken over plaats en tijd.

Maar in mijn leven elke dag,

focus ik op wie ik wil zijn.

Door al het falen heen,

in verantwoordelijkheid.

Het 'ik' krijgt dan weer een relatie,

met de wereld en het 'zijn'.

In plaats van dat ze zweven blijft,

In plaats van dat ze ongrijpbaar blijft.