VeerKrachtigePijn

Ik leer van het falen,

ik leer van het 'zijn'.

Het verdriet om wat nooit geweest is,

herinnerd mij aan gezamenlijke pijn.

Ik durf comfortabel hiermee bij mijzelf te zijn.

Ik mag stoppen met vechten

De worsteling is voorbij.

Ik hoef niet meer te strijden

tegen deze pijn.

Niet dat het lukt,

nu alles te accepteren en te aanvaarden.

Maar ik kan met zekerheid zeggen

dat ik het aan durf te staren.

Het nemen van regie

over mijn strijd, mijn eigen pijn

en de effecten van dit alles,

maakt dat ik merk dat mijn zelfperceptie is veranderd.

Mijn ziekte is nu van mij,

en niet meer van het onaanvaardbare.

De angst ervaar alleen ik-zelf.

Niemand anders kan dit voelen, ervaren,

of stelpen.

Dit maakt dat ik mijzelf durf te helpen.

Veerkracht,

omdat mijn leeuw niet blijkt te bijten,

wanneer ik liefdevol blijft lachen.

Het gevecht met mijzelf,

is gewonnen.

Nu ik besefte mijzelf enkel te verworden,

in plaats van dat ik er kracht uit vond.

Het aannemen van die pijn,

en het durven vast te houden,

maakt dat de schaamte is verzacht

het was de perceptie die mijn blik vernauwde.

De overtuiging dat ik het niet aankon,

dat ik ook hier te zwak voor was,

dat gaf de massa van de last haar gewicht,

dat maakte het gewicht een ondraaglijke last.

Eigenaar van het probleem dat ik zo verachtte, verzachte!

Nu ik hulp durf te vragen vanuit veerkracht.